"Kiedyś byli ludzie, którzy całe życie spędzali w Jaskini Iluzji. Minęło parę pokoleń i ludzie ci zaczęli wierzyć, że ich własne cienie, rzucane na ściany, są rzeczywistością. Jedynie mity i opowieści religijne mówiły o innej, świetlanej możliwości. (...) Przytłoczeni grą cieni, ludzie przywykli do swojej ciemnej rzeczywistości i zostali przez nią zniewoleni.  Wszyscy ludzie świata (...) uwięzieni są w Jaskini swoich własnych umysłów. Jedynie ci nieliczni, którzy widzą światło, którzy potrafią wyrwać się na wolność, porzucając wszystko inne, mogą śmiać się wieczności w nos..."

Opowieść o Jaskini Platońskiej