Nastrój wojownika

 Wojownik jest nieskazitelnym myśliwym, który poluje na moc; on nie jest pijakiem, ani wariatem, on nie ma zbędnego czasu, ani skłonności by blefować, lub okłamywać samego siebie, albo wykonywać błędne ruchy. Wyznaczona granica wydaje się być dla niego nieosiągalna. Ogranicza go jego nieśmiałe uporządkowane życie, które zbyt długo doskonalił i brał zbyt poważnie. On nie porzuci wszystkiego precz, by popełnić jakieś głupstwo, by pomylić coś z czymś innym.

Człowiek, każdy człowiek zasługuje na wszystko co jest ludzkim losem - radość, ból, smutek i walkę. Natura ludzkich czynów jest nieważna, tak długo jak są to czyny wojownika. Jeżeli jego duch jest zniekształcony, po prostu go naprawi – oczyści go, uczyni doskonałym - ponieważ w całym naszym życiu nie ma nic co było by bardziej wartościowe. Nieuporząd- kowanie własnego ducha jest szukaniem śmierci, to, to samo co poszukiwanie niczego, ponieważ śmierć zabierze nas nie zważając na nic. Szukać doskonałości w duchu wojownika jest jedynym zadaniem godnym naszej tymczasowości i naszego męstwa.

(,..)

Najtrudniejszą rzeczą na świecie jest uchwycenie nastroju wojownika. Nie ma żadnego pożytku z bycia smutnym i uskarżaniu się, i usprawiedliwianiu takiego postępowania, w wierze, że ktoś zawsze coś dla nas zrobi. Nikt nie robi nic dla kogoś, a jeszcze mniej dla wojownika.

Don Juan Matus